Świat Uli

24 grudnia’11

admin — Sat, 24 Dec 2011 22:52:25 +0000

Wiem, że niektórzy z Was czekają na kolejną świąteczno-noworoczną kartkę. Poświęciłam jej mnóstwo czasu by, jak co roku, cieszyła wszystkich swoim wdziękim. Nie jestem artystką ale mam nadzieję, że poraz kolejny Was zaskoczę :) Kliknij w obrazek, a moja osobista kartka pojawi się w Twoim domu.

22 grudnia’11

admin — Thu, 22 Dec 2011 22:59:12 +0000

Koncert charytatywny z okazji III Króli, troszkę z przymrużeniem oka. Zapraszam.

17 grudnia’11

admin — Mon, 19 Dec 2011 23:58:38 +0000

Przez cały rok 2011 jeździłam na rehabilitację do Fundacji „Krzyś”. Obojętnie, czy padał deszcz, czy śnieg, czy było gorąco lub czy mróz ściskał, wstawałam wcześnie, a właściwie na śpiąco się ubierałam i jak zawsze biegłam by się nie spóźnić. A tam wcale nie było weselej. Nie wiem jak Wy ale ja uważam, że jedzenie przez usta to straszna mitręga, gastrostomia to przyszłość: parę minut i cały posiłek, obojętnie czy smaczny, czy nie, jest w brzuszku. A oni tam szpatułka, a na tym patyku deserek, a potem jabłko w gaziku i ucisk, jeden, drugi i do buzi. W odpowiedzi na to ja się uśmiecham, dwa ruchy językiem i wszystko ląduje na moim śliniaku. Jakby nie wiedzieli co buzią się robi. Oczywiście, że buzią się pluje! Albo układają mnie na materacu i obracają, podnąszą ręce, nogi, głowę. Istny teatr z marionetką w roli głównej. Wspaniale, nie?! Za to dzisiaj było inaczej. „Krzyś” postanowił wynagrodzić mi te „męki”. Zaprosił mnie na mikołajkowe spotkanie. No nieźle wypadło. Był objazdowy teatr, który zainteresował swoim przedstawieniem wszystkich, występ tancerzy na wózkach oraz grupa flamenco, zespół prawie rockowy i chór „Wrocławskich Zakładów Naukowych”. Kropką nad i było oczywiście obdarowanie dzieci mikołajkowymi prezentami. No i jak tu nie lubić „Krzysia” pomimo tylu „cierpień”? Nie wiem co tam sobie myślą o mnie i o moich terapeutycznych postępach lekarze i rehabilitanci, ale za prezenty to nawet ja mogę poćwiczyć.
Mam tu kilka zdjęć z mikołajkowej imprezy u „Krzysia”. Zapraszam do ich obejrzenia, a wszystkim, którzy przyłożyli swoje łapki do organizacji mikołajków, serdecznie dziękuję.

16 grudnia’11

admin — Fri, 16 Dec 2011 12:26:23 +0000

Dzisiaj mam dla Was tylko jedną informację. Fundacja Dzieciom „Zdążyć z Pomocą” zmieniła numer konta, na który darczyńcy mogą przekazywać środki pieniężne. Zainteresowanych odsyłam do strony Apel.

3 grudnia’11

admin — Sat, 10 Dec 2011 14:22:50 +0000

Przed: Mama pojechała do pracy, Kuba i Marek poszli sprzątać boisko a ja zostałam z tatą w pustym domu. Gdzie ten świąteczny nastrój? Dzisiaj spotykamy się z człowiekiem roku a tu nie ma nikogo, kto tak samo jak ja czeka, walczy z emocjami i nie może znaleźć sobie miejsca. Dochodzę do wniosku, że w tym domu tylko ja wierzę w Św. Mikołaja i tylko ja powinnam dostać od niego prezenty. Przyszli. Ale byłam na nich zła, że tak późno. Spóźnimy się jak nic.
Pierwszy na sali był Marek. Jeszcze dobrze nie usiadł przy stole, a już był pomalowany. Przez następne dwa dni nie pozwalał umyć sobie buzi, buzi z pięknym bałwankiem. Ja czekałam na głównego gościa. Dzieci, robiąc świąteczne ozdoby, biegały od stolika do stolika podjadając słodycze. Starsi składali sobie życzenia, rozmawiali i też podjadali: pierogi, ryż z kurczaczkiem, ciasta i ciasteczka. Ja nadal czekałam zniecierpliwiona. „Chodź przejdziemy się to czekanie będzie krótsze” – powiedział tata i zabrał mnie z wózka. Szybko zauważyłam, że był to pretekst by ruszyć w stronę stolika z wystawnym jedzeniem. Tata zrobił sobie kawę i zaczął w swoim starym zwyczaju podnosić pokrywki i podglądać co znajduje się w tych dużych garnkach. Nie zauważył, że moja rączka opadła w stronę jednego z nich i …

oparzyłam się!

Po: Płakałam i płakałam. Rączka, którą przyłożyłam do gorącego garnka z ryżem, była czerwona i pomarszczona na dłoni. Najpierw tata i mama schłodzili mi ranę pod zimną wodą, potem Piotrek z hospicjum zrobił okłady z różnych pianek, aż w końcu posmarował specjalnym kremem, przykrył gazikiem i zakleił. W tym momencie przestałam płakać. Cudowna moc uzdrawiania skryła się w małym plasterku! Ulga. Nawet nie zauważyłam jak dostałam prezent od Mikołaja. A tak na niego czekałam.
Teraz, jak rana już się zagoiła, mogę spokojnie wrócić do tych chwil i zrobić to czego, z wiadomych już względów, nie zrobiłam - podziękować Świętemu z Dziecięcego Hospicjum: dzięki stary! Mama zrobiła parę zdjęć i jeżeli chcecie zobaczyć prawdziwego Mikołaja to zapraszam do obejrzenia tej galerii.

29 listopada’11

admin — Tue, 29 Nov 2011 10:54:18 +0000

Ten artykuł powstał ponad pół roku temu, ale dopiero niedawno ukazał się w internecie na stronie wrocławskiego hospicjum. Czekałam na jego publikację, ponieważ chciałam go koniecznie Wam przedstawić. Jest bardzo ciepły i chociaż nie ukazuje całej prawdy o moim życiu to przedstawia ten fragment dnia, który jest mi bardzo bliski. Przeczytajcie proszę. Czasami warto zobaczyć to co dobrze znamy oczami innej (bliskiej mi) osoby. Dziękuję Ci Irmi.

29-31 października’11

admin — Mon, 14 Nov 2011 10:53:04 +0000

Jesienią Rudawy Janowickie są najpiękniejsze … To prawda. Krajobraz nas rozpieszczał barwą i przestrzenią. Przyjemnym, delikatnym szumem wiatru i ciepłem słońca. Wspaniale było czuć zapach świeżego powietrza i dotyk kolorowych liści … wieczorem patrzeć w płomienie ogniska i słuchać piosenek.
Zaprosili nas – Laura i Marek. Dzięki Wam mam te żółto-brązowe wspomnienia …

26 października’11

admin — Wed, 26 Oct 2011 18:04:17 +0000

Napisałam kilka zdań w celu wyjaśnienia pewnych zagadnień:

1. Dostałam bardzo miłego maila od Hani – koleżanki z Poznania. Dowiedziałam się, że tata ogłosił wszem i wobec, że ja nie obchodzę imienin! To nieprawda. Obchodzę i zawsze czekam na ogrom, spadających na moją osobę, życzeń. To bardzo miłe i ważne, że pamiętacie o mnie. Bardzo Ci Haniu dziękuję za te życzenia oraz za całą masę ciepłych słów, które do mnie od Ciebie trafiają.

2. Na puszczaniu baniek na wrocławskim rynku nie byłam. Tego dnia zrobiło się zimno, a ja nie czułam się najlepiej. Za to wysłałam delegację: mamę, braci oraz moją drogą rehabilitantkę – Adę. Że było głośno i zabawnie donieśli mi bracia. Kilka zdjęć, wykonanych na rynku przez mamę, umieściłam w galerii.

3. Stała się rzecz niesłychana. Dostałam akwarium. Jak to się stało? Wrocławskie Forum Zbrojnikowe, poprzez hospicjum, dotarło do mnie i postanowiło je ufundować. Szczegóły tej akcji oraz parę zdjęć z zakładania akwarium znajdziecie na stronie Forum. Ja bardzo dziękuję za ten prezent Panom Damianowi i Wojtkowi oraz pozostałym darczyńcom, za dar który niesie sporo radości nie tylko dla mnie ale i pozostałym domownikom. Dodam, że po dnie akwarium żeruje mój ulubieniec – rak Edmund.

25 wrzesnia’11

admin — Fri, 07 Oct 2011 20:44:39 +0000

Na mapie naszych sobotnio-niedzielnych wyjazdów pojawiła się Trzebnica, miasteczko malowniczo położone na wzgórzach, ok. 30 km na północ od Wrocławia. Mama przygotowuje kolejny szkolny rajd, w związku z czym my mieliśmy za zadanie sprawdzić trasę wycieczki. Na Trzebnicki Rajd Rozpoznawczy zgłosiły się trzy rodziny, w tym pięć osób dorosłych, dwie dziewczyny i czterech chłopców, czyli „wyśmienity zestaw testujący”. Zanim wyszliśmy na szlaki, chłopcy ponad godzinę zamarudzili na nowo wybudowanym placu zabaw przy bazylice św.Jadwigi w Trzebnicy. Ile było mam, tyle pomysłów na odciągnięcie dzieci od huśtawek, zjeżdżalni, konstrukcji wspinaczkowych a nawet siłowni i skoczni dla rolkowców. Z dużym opóźnieniem dotarliśmy na Bukową Górę. Niestety nie doszliśmy do leśnego kościółka, ale tę atrakcję zostawiliśmy sobie na następną wyprawę na Wzgórza Trzebnickie. Muszę przyznać, że Trzebnica i jej bliskie okolice wyglądają coraz ładniej. Z pewnością kiedyś się tam jeszcze pojawię.

Chciałam Was jeszcze zaprosić na Wielkie Puszczanie Baniek na wrocławskim rynku, które odbędzie się w sobotę 8 października o godzinie 16. Zabawę tę organizują wolontariusze i artyści z okazji Światowego Dnia Hospicjów i Opieki Paliatywnej. Jeżeli ja się tam pojawię to coś tu fajnego nasmaruję. Pa

17 wrzesnia’11

admin — Fri, 30 Sep 2011 11:53:42 +0000

Druga połowa września przejdzie do historii mieszkańców Wrocławia. I nie chodzi o otwarcie obwodnicy Wrocławia ani o otwarcie nowego stadionu piłkarskiego. Najmilsze co nas spotkało to pogoda. To były ciepłe dni, bez deszczu. Dużo spacerowałam.
Tego dnia, zamiast na spacer do parku, pojechaliśmy na imprezy związene z Dolnośląskim Festiwalem Nauki. Chłopcom podobały się mundury i uzbrojenie żołnierzy (nie dla mnie!) oraz roboty wykonane przez naukowców z Politechniki Wrocławskiej. Wracając wstapiliśmy do zajezdni Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacji. „Autobusy i tramwaje nie są już takie szare jak kiedyś” – powiedziała mi mama. Ja sprawdzałam te, do których można się było dostać z wózkiem. Chłopcy koniecznie chcieli te wielkie maszyny prowadzić jak koty na smyczy. Na szczęście nikt im nie dał odpowiednich kluczyków. Mam dla Was kilka zdjęć pod tytułem „To czego nie dotknęli – nie istnieje, a to co dotknięte przez nich zostało – ocalało!”